Ey insan!
Ant olsun bahar gözlü usul gülüşüne.
Sokak kedilerinin mırıltılarıyla uyanan sabaha,
fısıldaştığın sabâya,
sağır yele,
ağzı mühürlü, adressiz rüzgârlara ant olsun.
Yanık kahve kokulu şu mücevher kutusuna,
gri bir senfonide kaybolan flüt solosuna,
yarpuz çiçeklerinin titrek düşlerine,
şehreküsenlerin külfetsiz göçüne, ant olsun!
Ey insan!
Yaşadığımızı sandıklarımız kaderimizde paslı bir yama.
Görmezler mi, görmedik. Affet…
Hayallerimiz kanlı, ağır bir yara
yaprak döken zihnimizde.
Sormazlar mı, sormadık. Afet…
Adsız, uzun yolculukların telaşına emanetsin artık.
Zamanın sahrasına, mahcup fesleğenlerin rayihasına,
Kuytuların, gölgeliklerin fatihasına emanet!
Kahırsa, alın size kahır!
Sırtımızda kendi suretimiz,
nisyanla yoğrulmuş bir tortu, ağır.
İnkâr edemem:
Nefes dosttan, taş tenden sadık.
Ey benî Âdem!
De ki: Yarım kalan bir gülüştür büyük günahımız,
İnandık!
13 Haziran 2025
*Yasin'in ardından Ya Sin
